Indie voorbij.

Hoe erg is een oorlog? Hoe kan je dat beschrijven? Hoe kan je er over praten op een manier dat de ernst van de situatie over komt bij mensen. Of moet je gewoon vertellen wat er gebeurd is. Ik probeer dat aan de hand van mijn eigen levensverhaal die eigenlijk al begon bij het vertrek van mijn vader uit Nederland op reis naar Java, Nederlands Indië. Ik ben geboren vlak voor de invasie van Japan in Nederlands Indië. Ik was dus nog een klein kind tijdens de bezetting en het kampleven. Maar toch kun je door de omstandigheden wel spreken van een levenlang. Een leven lang van bijna 5 jaar. Natuurlijk ironisch bedoeld omdat de omstandigheden zo kunnen zijn dat een aantal jaren wel als een levenlang kunnen voelen. Wat valt daar allemaal over te vertellen. Wat weet je daar zelf nog van. Wat kan je achterhalen bij de meest betrokken mensen. Wat kan je halen uit de brieven geschreven door een vader aan zijn ouders in Holland. Toch is dat nog heel wat. Het is niet een gewoon leven en het was niet in een gewoon land. Ik heb mij dat later in mijn leven pas gerealiseerd, zoals dat wel vaker gaat. Als je ouder wordt ga je over het verleden nadenken. In dat nadenken openbaart zich iets wat je nooit had kunnen denken. De titel “Indië voorbij” wil niet zeggen dat het eens Indië was in mijn leven en dat het nu passé is en daar mee uit. Nee, wat ik altijd heb meegedragen in mijn leven, zoals ik gevormd ben, zoals ik reageer, zoals ik er uitzie, dat komt door Indië. En om nog duidelijker te zijn dat komt door Nederlands Indië. De periode van bijna 5 jaar speelt zich af in de 2e wereldoorlog op Java dat mooie eiland in Indonesië.  

De wereld van Japan waar een groot deel van Azië door getroffen werf heeft veel mensenlevens beïnvloed, ook die van mij. En als het niet direct mij raakt dan heb ik dat aan mensen om mij heen vernomen zoals mijn moeder. Nooit is het meer dezelfde  vrouw geweest als voor de oorlog. Het gevaar, in de kampen, dagelijks op de loer maar ook de honger en de viezigheid die de Hollandse vrouwen dagelijks probeerde op te ruimen. Het tekent je. Maar ook de gedachte aan Japanners die ons als kinderen naar het leven stonden omdat wij kinderen waren van een Hollandse vader.

Japanners, ik heb ze altijd gehaat. Zij zijn degenen die ons gezin kapot hebben gemaakt door de dood van mijn vader. Terug van Birma heeft hij het toch niet overleefd. Japan waar ik niet los van komen. En telkens als ik ze tegen kwam op straat draaide het om in mijn maag. Maar deze zelfde Japanners hebben mij terug gebracht naar de weg van vergeving. Yad va shem in Jeruzalem heeft daar een grote rol gespeeld. Geconfronteerd met het onstellende leed van de Joden in de 2^e Wereldoorlog en het besef dat ik nooit verder zou kunnen leven als ik steeds met die haat werd geconfronteerd heb ik schoorvoetend mijn onmacht aan God beleden en mijn eerste stappen gezet naar vergeving aan Japan.

Zo heb ik ook nooit kunnen leven met het onrecht dat Holanders uit Nederlands Indië is aan gedaan. Tot het uiterste zijn ze gegaan voor Nederland. Het uiterste voor mijn vader was zijn dood. Verhuist naar Nederland heeft zijn gezin de omstandigheden van armoede mee gemaakt ondanks dat mijn vader met de rang van sergeant majoor is gestorven.

In 1995 ben ik terug geweest naar de plek waar ik geboren ben. Tjimahi. Waarom? Waarom ben ik daar naar teruggegaan. Nog zoeken? Kijken wat ik nog kan vinden van die meest bewogen tijd in het leven van veel mensen. Misschien wel. Ik heb wel veel gevonden. Het huis waar we gewoond hebben als gezin van Anne Broekman.

Welkom op de Alpha Cursus.

Welkom op de Alpha-cursus

Christelijk geloof, iets voor jou?

De Alpha-cursus is iets voor jou als je......

....meer wilt weten over het christelijk geloof
...wilt weten of er meer is tussen hemel en aarde
...nieuwe mensen wilt ontmoeten
...je kennis over het christelijk geloof wilt opfrissen

De onderwerpen

Op de cursus worden vijftien verschillende thema's van het christelijk geloof besproken, zoals:

·                             Is er meer?

·                             Wie is Jezus?

·                             Bidden: waarom en hoe?

·                             Hoe relevant is het christelijk geloof?

·                             Hoe leidt God ons?

Het programma

WaaromKerst?

Dit jaar is speciaal voor WaaromKerst? een prachtige live CD gemaakt. Kees Kraaijenoord vertolkt op geheel eigen manier bekende en minder bekende kerstliederen. Exclusief voor deze CD maakte hij een aantal prachtige hedendaagse bewerkingen van liederen als Komt allen tezamen, What child is this? en Stille Nacht. Bij de cd zit een boekje waarin wordt beschreven waarom we Kerst vieren.

Israelreis.

Warm welkom in Israël

Lodewijk en Grietje Broekman leiden op 30 april weer een reis naar Israel.
De 11-daagse rondreis is de topper uit ons Israël reizenaanbod. Honderden groepen hebben deze reis uitgevoerd en genoten van het Dode Zee-gebied, groen Galilea en natuurlijk de vele Heilige plaatsen die in Israël te vinden zijn. Hoogtepunt is het uitgebreide bezoek aan de bijzondere stad Jeruzalem. In de 11-daagse reis is ook een overnachting in Arad, op de grens van de Judea- en Negev woestijn opgenomen en de extra dagen t.o.v. de 8-daagse reis geven gelegenheid voor extra excursies en ook rust. Wat dacht u van een middag heerlijk relaxen op het strand, of aan het plein van het gezellige Netanya. Deze reis is niet voor niets al jaren de meest populaire rondreis naar het land van melk en honing. Gaat u mee?

Informatie via lobroekman@filternet.nl of tel. 0591 622950. Of natuurlijk via Drietour.nl

“wishful thinking”

 Ja, wishful thinking, omdat wij in de kerk graag iets zouden willen wat nog niet het geval is. 

Wij zijn met jouw ook van mening dat wij in de christelijke gemeente, de Kapel, niet zonder jou kunnen. Ik ben gevraagd om in deze tijd het werk in de Kapel frisse gestalte te geven. Misschien heb jij ook altijd al iets anders met de kerk gewild of je wilt het tenminste een keer proberen. Misschien komt deze keer jouw wishfull thinking wel uit..Ik daag je uit om te komen kijken wat we dit seizoen gaan doen. We hebben gekozen voor een gezellige avond om de nieuwe plannen aan jou uit te leggen. Het zal misschien wel de belangrijkste keuze zijn in jouw leven. Er is een manier om aan de weet te komen hoeveel God van jou houd. Zo wordt wishful thinking werkelijkheid.Kom eens kijken bij het jeugdwerk of toerustingsavonden van de Kapelkerk in het jeugdgebouw. Neem een vriend of vriendin mee. Of bel of mail even naar pastor Broekman of Jannie Drenthen.Pastor Lodewijk Broekman

Tel. 0591 622950

Email; lobroekman@filternet.nl

Ik hou van U, o Heer,
U bent mijn Rots,
mijn Sterkte, en mijn Bevrijder.
Mijn God, mijn Rots, bij wie ik schuil,
mijn Schild en mijn vaste Burcht.
Ik riep tot U, o Heer, en werd gered.
U bent waardig,
zo waard dat wij U prijzen.

Graag wil ik de komende tijd aandacht schenken aan het gebed van Jabes. Dit bijzondere gebed heeft al veel veranderd in mensenlevens maar ook in kerkelijke gemeenten. Wij staan in de gemeente weer voor een nieuw seizoen en een nieuwe uitdaging. Laat ons gebed zijn dat de Heer ons overvloedig zal zegenen

 

Gebed van Jabes:
Het gebed van Jabes komt uit de Bijbel. In 1 Kronieken 4:10 lezen we: "Jabes bad tot de God van Israël: ‘Zegen mij:maak mijn grondgebied groot en bescherm me tegen het kwaad, zodat ik geen pijn hoef te lijden.’ God gaf hem wat hij gevraagd had."  Het gebed bestaat uit vier delen. Eerst vraagt Jabes God om hem te zegenen. Ten tweede vraagt Hij God om zijn territorium te vergroten of om zijn verantwoordelijkheid uit breiden. Ten derde bidt hij dat God bij hem zal zijn en dicht bij hem zal blijven. Tenslotte vraagt hij dat God hem verwondingen zal sparen zodat hij geen pijn zal hebben.

Gebed van Jabes: Waarom is het Belangrijk?
Het gebed van Jabes onthult dat Jabes begrijpt wat veel mensen niet begrijpen -- er is slechts één God en Hij zou het middelpunt moeten zijn van onze activiteiten. God wil elk leven zegenen. Maar, we moeten eerst de keuze maken om God in ons leven uit te nodigen en Hem om Zijn zegeningen vragen. Jabes wil succesvol zijn en zijn invloedsgebied voor God uitbreiden. Het specifieke invloedsgebied is niet echt van belang. Wat belangrijk is, is dat we God aan onze zijde hebben wanneer we doelen en prestaties nastreven.

   

Na 1,5 jaar ga ik weer aan de slag als gemeente opbouw werker. Per 10 juli is de Kapel gemeente in Emmen, waar mijn vrouw en ik lid van zijn, vacant en per 1 augustus zal ik  de toerusting en het stimuleren van het jonge gedeelte van de gemeente voor mijn rekening nemen. Ik heb er weer zin in. Het is een mooie opdracht om mensen op de weg te wijzen naar de Here Jezus. Dit gebeurt allemaal op het moment dat de kerkenraad de gemeente voorstelt een nieuw beleid te voeren. Ik geloof in het gebed van Jabes dat staat in 1 Kronieken 4 vers 10: "Wilt U mij toch overvloedig  zegenen en mijn gebied vergroten, laat Uw hand met mij zijn." Ik geloof dat de Heer het gebed wat gedaan wordt om Zijn Koninkrijk te proclameren, verhoord. Ik besef mij dat ik het niet allemaal alleen kan. Ik weet mij gesterkt en gevoed door de Heilige Geest. Maar ook de gemeente gaat een keuze maken om als kerk iets voor de omgeving te betekenen. Kortweg de opdracht uitvoeren die ons gegeven is door de Heer zelf. Graag tot ziens. 

Lodewijk Broekman 

^{Ik heb mijn ervaring in de opbouw van een gemeente op papier gezet. In dit boekje, dat ook uitgegeven wordt, beschrijf ik een kerk die op weg is naar geestelijke groei. De motivatie waarom ik dit geschreven heb is dat ik het heel erg vind dat het zo slecht gaat met veel kerkelijke gemeenten. In veel gemeenten gebeurt er in het kader van geestelijke groei praktisch niets, terwijl er zoveel prachtige manieren zijn om een gemeente uit het slop te halen. Een aspect uit mijn boek “De PKN in beweging”laat ik hier zien, waarin ik beschrijf hoe een kerkelijke gemeente op slot kan zitten zonder dat men dat zelf in de gaten heeft.Maar wanneer ervaart een gemeente op slot de pijn van het op slot zitten. Daar is een antwoord op. En dat is wanneer de gemeente zelf weer de Bijbeltekst: “zij horen het woord en aanvaarden het en dragen vrucht" voorgehouden wordt en uitgelegd wordt. Maar verder dat het verteld wordt dat geloven niet op houdt bij het souperen, bij het horen, maar zoals het in het Marcus evangelie staat dat het een logisch gevolg is wanneer de gemeente ook vrucht draagt. En vrucht dragen is meer dan activiteiten binnen de veilige kerkmuren en alles veilig op elkaar af gaan stemmen. Vrucht dragen is missionair willen zijn en een missionaire evangeliserende gemeente gaat het Woord praktisch maken. Een missionaire gemeente wil zijn vertrouwde en geborgen plekjes los laten en gaat op weg met een ander koers. Als de gemeente dit gaat inzien dan doet het op slot zijn pijn. Zo,n pijn dat je graag anders wil. Dan wil je van die pijn af. Dan ga je beseffen dat de gemeente er niet alleen voor jou is. Dan ga je beseffen dat als je er alleen niet uit kan komen dat je op zoek gaat naar hulp. Dan ga je nog meer beseffen dat het bevrijdende evangelie van Jezus Christus is voor meer mensen dan alleen in de kerk. Dat het is voor alle mensen. Dan ga je beseffen dat God graag iets wil beginnen in jouw leven, in jouw kerk waardoor niet alleen de gemeente veranderd en dus alle mensen die daar aan deel nemen maar dat het hele dorp zal veranderen. Want het Woord is voor alle mensen en het Woord wil graag in alle mensen werken. Wat zal dat een opschudding geven. Is dat niet iets wat we allemaal graag zouden willen. Maar zeker is dat God een gemeente bedoeld heeft die Zijn veelkleurigheid wil verkondigen.}

^{Nieuwsgierig geworden, neem gerust contact met mij op.Lodewijk Broekman}

GEEN NIEUWSBERICHT zou ons meer kunnen schokken, wakker schrikken. Geen krantenkop zou spectaculairder kunnen zijn.Geen bericht zal de V.N. meer in de war brengen terwijl ze in Brussel of New York bij elkaar zijn en de bode komt een briefje brengen bij de voorzitter van de VN en hij staat op en zegt : “ Mijne dames en heren, ik sluit de vergadering want er is iets aan de hand in Jeruzalem..                                  

                  JEZUS CHRISTUS KOMT TERUG!...

 Terug uit Israel.

Dinsdag 5 april, laat op de avond, stonden wij bij de kofferband van rij 17 op Schiphol te wachten op onze koffers. Het was stil op Schiphol. Verder op kwamen ook koffers binnen van een ander vliegtuig, maar anders waren wij daar de enige. De hartelijke groeten en een veilig thuiskomst werden er uitgewisseld en langzaam vertrok iedereen met zijn koffer huiswaarts. We kwamen terug uit Israel. Mooie reis gehad. Een prima gids, Ayala Zion. Wat is het toch een prachtig land. Niet alleen van natuur, juist om deze tijd omdat er behoorlijk wat geregend had en dan met die temperaturen, maar ook en vooral om haar geschiedenis. En natuurlijk wat ons betreft vooral haar Bijbelse geschiedenis. Heerlijk om te zijn in Het Heilig Land. Met de Bijbel in de hand duizenden jaren terug in de tijd en de sporen volgen van de profeten en natuurlijk van onze Here Jezus Christus die de wereld voor altijd heeft veranderd. Interessante bezoeken aan Samaria en ook Silo en we horen het verhaal van Eli en zien de plaats waar eens de tabernakel stond. Je kunt een aantal dorpen in het hartland van Israël bezoeken en de bewoners ontmoeten en horen hoe het leven hier is. In Ashkelon hebben we een bezoek gebracht aan een opvangcentrum voor nieuwe immigranten uit Ethiopië een onderdeel van breng de Joden Thuis’. Mooi uitzicht over een deel van Israel op het Karmelgebergte met Muhraka, de plaats waar Elia en de Baälpriesters elkaar ontmoetten. Maar natuurlijk geen Israël zonder Jeruzalem! In de Oude Stad is elke vierkante centimeter werelderfgoed en drie grote religies hebben er hun thuisbasis. Je kunt je zelf verliezen in het systeem van nauwe straatjes als je via de Damascus Gate verder de oude stad in gaat. En vier de Sabbat met de orthodoxe joden aan de Klaagmuur en wat dacht je van een wandeling op de oude stadsmuren. Israel, ook met zijn gaarkeukens. Waar je zo ineens aardappels sta te schillen of wortels te schrappen omdat er een paar duizend mensen, die onder het bestaans nivo leven, daar hun warme hap komen halen. Het trieste is dat er ook mensen bij zijn die amper aan de holocaust hebben overleefd en nu weer hun hand moeten op houden. Het is goed dat er mensen zijn als R, Abraham die geld en tijd over hebben voor "de minste van mijn broeders". En dan ons bezoek aanYad Vashem, zo vaak al geweest en zo vaak al onder de indruk. De plek waar de herinnering aan de holocaust op indrukwekkende wijze levend wordt gehouden en waar ieder stil van werd. Zoveel leed. Mijn God....................

En dan die bijzondere plek waar Ben Goerion de Onafhankelijksverklaring heeft getekend in Tel Aviv. En als je daar zit en alles nog ziet zoals het toen was in 1948 en bedenkt hoe het volk geleidt is, dan denk je daar, het is goed zo Israel is thuis. Maar gelukkig ook voor de ontspanning naar dat heerlijke natuurpark Gan Haslsosha, vlabij Beth Sean, met zijn heerlijke warm water bronnen.

Reisleiders van DrieTour,

                            Lodewijk en Grietje Broekman

                                                               Jeugd

De betrokkenheid van jongeren bij de kerk, heeft veel te maken met de opbouw en de kwaliteit van het jeugdwerk. Goed jeugdbeleid én goed op elkaar afgestemd jeugdwerk maken dat jongeren natuurlijker doorstromen van het ene onderdeel naar het volgende onderdeel. Veel uitval ontstaat doordat er geen natuurlijke overgang zit tussen bijvoorbeeld de zondagsschool,de catechese en de kerdienst. Het is een utopie om te denken dat jongeren zich kunnen vinden in de huidige kerkdiensten.  Als deze overgangen geen duidelijkheid geven qua leeftijd maar ook qua inhoud en doelstelling, loop je een grote kans dat tieners of jongvolwassenen afhaken. Vaak zijn de overgangen onduidelijk (kerk) en onpersoonlijk (ouders). Ook dit werkt ten nadele van de doorstroom.

Een goede structuur en een goed jeugdbeleid komt de kwaliteit van het jeugdwerk ten goede.

Als er voor tieners geen goed jeugdwerk is georganiseerd, en er dus geen groep is ontstaan, is het heel moeilijk om voor de 16 jarige leeftijd weer iets te organiseren. Zo,n groep heeft niet veel met elkaar. Het voortraject bepaalt voor een groot gedeelte de mogelijkheden, zie een klas die tot het voortgezet onderwijs met elkaar optrekt. Investeren in zondagsschool en tienerclub zijn daarmee tegelijk investeringen in het jeugdwerk voor jongvolwassenen.

Eigenlijk zou iedere gemeente het moeten doen; Gewoon eens even lekker dromen over de ideale gemeente met jeugd en jongeren en vervolgens concreet stappen zetten in de richting van dat ideaalbeeld. Wat is onze droom? Wat is er op dit moment? Wat slaat aan? Wat moeten we afschaffen? Wat gaan we voor nieuwe dingen doen? Jeugdbeleid schrijven werkt verhelderend en is professioneel. En uiteindelijk geeft het perspectief voor de toekomst De vraag is dan, willen wij jong en oud hierin investeren en willen wij persoonlijk offers brengen en veranderingen ervaren. Maar het is mogelijk om de gemeente tot bloei te krijgen.

Bent u/jij nieuwsgierig geworden neem dan contact met mij op.

 Nederlands Indië

De gechiedenis van Nederlands Indië heeft veel impact gehad in veel levens van mensen. Graag wil ik mijn beleven over de tijd van de Japanse bezetting van Indonesië met anderen delen.

Ik ben geboren in Tjimahi ( Java) waar mijn vader gelegerd was als K.N.I.L. militair. Al snel kregen we, als gezin,  te maken met de verschrikkingen van de Japanse bezetting en de tijd dat mijn vader naar Birma werd gevoerd.

Mijn vader, Anne Broekman, is geboren in 1e Exloermond. Hij is opgegroeid thuis op de boerderij van zijn vader Jan Broekman met nog 2 zusjes en 5 broers. Als snel werd duidelijk dat Anne niet met de boerderij verder wilde en heeft hij toen de H.B.S. Ubbo Emmius op Stadskanaal bezocht en is daar afgestudeerd. In die periode, 1933,  werd er door de regering een oproep geplaats aan jonge mensen om een aantal jaren als militair naar Nederlads Indie te gaan. Dat leek hem wel wat en heeft hij in Breda een opleiding gevolgd aan de K.M.A. Koninklijk Millitaire Acedemie.

In de zomer van 1934 is Anne naar Nederlands Indie vertrokken. Hij werd daar gelegerd in Tjmahi, mijn geboorteplaats,een kleine legerplaats vlakbij Bandung. Goede jaren heeft hij daar gekend, vooral toen hij daar zijn toekomstige vrouw ontmoette, Marianne Gilles dochter van Lo Gilles en Salome Hetarie. In 1939 zijn ze verloofd. 

Mijn moeder

                         Papa en mama  

In 1940 zijn ze getrouwd. Al snel kwamen mijn broer Jan en ik zelf op de wereld. Een dreigende wereld, verstoorde het geluk, omdat Japan dreigde in te vallen in Indonesie. Dit gebeurde dan ook en Nederland, hoewel ze zich kranig gedroegen waren niet bestand tegen de overmacht van Japan. Mijn vader werd afgevoerd naar Birma, naar die vreselijk spoorweg, om daar slavenwerk onder vreselijke omstandigheden te verrichten. Zijn gezin heeft geen afscheid van hem kunnen nemen. 

Mijn moeder, mijn broer en ik kwamen terecht in het Jappenkamp aan de Sappeursweg in Tjimahi. Er zijn geen woorden voor om aan te geven hoe mensen, en daardoor ook gezinnen, stelselmatig werden gebroken. In augustus 1945 kwam de bevrijding in Indonesie en kwamen wij te wonen aan de Gemberweg. Vanaf dat moment heeft het nog 8 maanden geduurd voordat mijn vader de reis had volbracht van Birma naar Tjimahi. In april 1946 mocht hij zijn gezin weer begroeten. Hij was altijd een grote sterke man geweest en probeerde al snel zijn werkzaamheden als Sergeant majoor bij de Genie weer op te pakken.

Hij kreeg in September, als gevolg van het Jappenkamp in Birma, een hersensvlies ontsteking en is toen snel overleden

Na de begrafenis heeft mijn moeder besloten, ook n.a.v. de spanningen die ontstaan zijn in het land, om naar Nederland te vertrekken. 6 december 1946 om 18.00 uur stapte ik uit de bus in 1e Exloermond. Opa en grootmoe, de ouders van mijn vader, heette ons hartelijk welkom. Het was winter en er lag sneeuw. Ik had het nog nooit gezien laat staan aangeraakt.

In 1e Exloermond hebben we een aantal fijne jaren gehad bij een stel fantastische mensen als het gezin was waar mijn vader is uit gekomen.

Dit is in het kort mijn verhaal. Al valt nog zoveel te vertellen.Graag houd ik mij aanbevolen om te komen spreken over die tijd. Een grote boekentafel zal mij daarbij vergezellen.

Oproep.                                                                                        

Tevens wil ik een oproep plaatsen aan mensen die vanuit het verleden iets met Indonesie hebben en er graag nog een keer heen willen. Ik ben reisleider naar verschillende landen en graag wil ik u/jou begeleiden, ook vanuit mijn proffessie als geestelijke hulpverlener, naar de voor u,jou bekende plaatsen op Java. Heeft u belangstelling reageer dan even via deze site of via mijn e mail adres. Heeft u verder gaandel belangstelling wacht er dan niet te lang mee.

 Het schip de Oranje waarmee wij in 1946 werden gerepatrieerd naar Nederland

Reizen naar Israël